مهندس مهدي بازرگان در كتاب «شصت سال خدمت و مقاومت» در اين باره مي نويسد: «يادم مي آيد خليلي چقدر با مسوولان شركت ملي نفت در زمان كنسرسيوم كلنجار رفت تا گردنشان بگذارد گازهايي را كه هدر داده و مي سوزانند، تصفيه كرده و بوتان و پروپان آن را در تانكرهاي تحت فشار به ايشان بفروشند و گاز نفت در ايران توزيع شود. سپس براي اينكه مصرف گاز آشپزخانه ها به صورت صنعت ملي درآيد، به موازات ساختن انبار و تهيه وسايل و كاميون هاي توزيع گاز، اقدام به ايجاد كارخانه كپسول سازي و توليد اجاق فر و غيره كرد ... اجاق و فرهايي كه آشپزخانه هاي تهران و شهرستان ها را تسخير كرد و عامل ايجاد 6-5 شركت توليد و توزيع گاز شد...» محمود و محسن خليلي پس از بازگشت از سفر در 18/5/1332 شركت بوتان با مسووليت محدود را در اداره ثبت شركت ها به ثبت رساندند. محمود خليلي، اسفنديار يگانگي و محسن خليلي موسسان اين شركت بودند. در 4/7/1332 خليلي نامه اي به شركت ملي نفت ايران نوشت و تقاضاي دريافت اطلاعات از طرز تحويل گاز به شركت بوتان و بهاي هر تن گاز شد. اولين محموله گاز مايع به صورت آزمايشي در 6/7/1332 دريافت و در 11/7/1332 بنا به درخواست محمود خليلي، تحويل محسن خليلي شد.  

در همان سال ها محلي براي شركت در خيابان سعدي اجاره و نمايشگاهي در كنار آن داير شد و كار رونق پيدا كرد. مديران شركت در 23/10/1333 نامه اي به آبتين، رييس اداره كل گمرك نوشته و خواستار كاهش تعرفه گمركي لوازم گازسوز شدند. در سال دوم تاسيس شركت بوتان، مردم به ويژه خانم ها با ديدن فرها و اجاق هاي گازسوز در خانه هاي دوستان و خويشان و آگاه شدن از مزيت هاي گاز براي خريد به بوتان مراجعه مي كردند. خليلي در 26/5/1338 طي نامه اي به شركت ملي نفت ايران 4خواسته از اين شركت را يادآور شده كه انجام تبليغات براي مصرف سوخت و آشنايي شهروندان يكي از آنها بود.در سال 1332 فقط يك تن گاز در ايران مصرف مي شد كه اين رقم در سال 1382 به 462هزار تن رسيده است. چند سال بعد بود كه محسن خليلي پيشنهاد وسايل ساخت و وسايل گازسوز را به پدرش داد. محسن خليلي باور داشت كه ساخت وسايل گازسوز بايد هرچه زودتر در كشور آغاز شود. نخستين محصول اين شركت آبگرمكن ايستاده 40گالني با كنترل ترموستاتيك بود. در يك كارگاه كوچك كه براي اين كار در نظر گرفته شده بود و به مررو ساخت اجاق هاي روميزي و پلوپزهاي يك تا 4شعله شروع شد و چندي بعد با همكاري مهندس محسن غفاري و استفاده از تكنيك هاي تازه لعاب كاري، توليدات افزايش يافت. در سال 1343 شركت صنعتي بوتان سهامي خاص تاسيس شد. شركت بوتان به سرعت رشد و توسعه پيدا مي كرد، پس بايد راه هاي مناسب تري مي يافتند تا به صنعتي كه شتاب پيدا مي كرد، كمك شود. شركت بوتان در سال 1332 تا 1335 چون جاده ارتباطي آبادان به تهران بسيار بد بود، ناچار از طريق سرهم كردن وسايل باقي مانده از جنگ جهاني و تانك وارداتي از كشور آلمان موفق به ساخت نخستين تريلر به ظرفيت 12تن شد. عباس چمران كه در دانشكده فني با محسن خليلي دوست بود، در نصب تانك بر روي واگن و ايجاد ايستگاه تخليه و بارگيري در خرمشهر و تپه سفيد توفيق حاصل كردند. در سال 1343، شركت صنعتي بوتان به صورت شركت مستقل از شركت بوتان تاسيس شد. اين شركت پس از استقلال در سال 1347 ظرفيت توليد سيلندر را به 100 عدد در روز رساند. در سال 1354 توليد مخزن دوكيلويي معروف به پيك نيك با ظرفيت روزانه 200عدد از خط توليد سيلندر جدا شد و توليد هر دو محصول رشد پيدا كرد.

برگرفته از روزنامه دنیای اقتصاد